Zoals velen van mijn mede-imd-ers al hadden meegekregen ben ik de laatste tijd vrolijk aan het trollen geweest met mijn nieuwe camera, maar een imd-er zou een imd-er niet zijn als hij toch niet op zijn minst probeerde intelligent te klooien. Ik sta dus soms wel eens verward naar mijn lcd-schermpje te staren.

En nou wil het toeval dat ik op dit artikel stuitte. Het gaat over het gebruik van retoucheertechnieken op foto’s binnen de politiek, maar snijdt interessante vlakken aan met betrekking tot fotografie in het algemeen:

Every portrait is inherently false: a static, two-dimensional representation of an ever-changing, three-dimensional face. And accuracy is not the same thing as truth. Even without deliberate distortions, a still photo captures distractions that the mind edits out. Some retouching is nothing more than recreating on paper the image held in memory—